این دلست که می نالد:
ای هستی و سرمستی من              ای سرور و مستانه من
   
   ای وجودت پاک تر از سپید             ای کافورا کز  گل سرخ گیرند
             ای بی نیاز خوش صفت                 ای نگاهت روشن وحق پرست      
می سرایم در این غربت
تا توانم شکر نعمت